به گزارش سرویس جهان مشرق، در حالی که مقامات واشنگتن از «آمادهباش جنگی» نیروهای آمریکایی در غرب آسیا سخن میگویند، واقعیت میدانی روایت دیگری دارد. جنگ ۳۸ روزه با ایران، زرادخانه و زیرساختهای نظامی ایالات متحده را چنان تحلیل برده که بسیاری از فرماندهان بازنشسته پنتاگون – در گفتوگو با منابع آگاه – هشدار میدهند: شکستن آتشبس کنونی و شروع دوباره جنگ، برای آمریکا فاجعهبارتر از ادامه همان جنگ در ۲۸ فوریه خواهد بود.
این گزارش با استناد به دادههای رسمی، گزارشهای تحقیقاتی مراکز معتبر (از جمله CSIS) و اظهارات غیررسمی مقامات نظامی، تصویر روشنی از «بحران پنهان» نیروهای آمریکایی در منطقه ترسیم میکند.
بخش اول: زرادخانهای که در ۳۸ روز نیمه جان شد
در ابتدای جنگ (۲۸ فوریه)، پنتاگون با تکیه بر انبارهای راهبردی خود، قادر به اجرای صدها حمله دقیق و همچنین دفاع لایهای از پایگاههایش بود. اما اکنون وضعیت به طرز چشمگیری تغییر کرده است:
مهمات پدافندی – خط مقدم محافظت از پایگاهها:
سامانه پاتریوت: نزدیک به ۵۰ درصد ذخایر راهبردی آن مصرف شده است. یعنی سپر دفاع هوایی مقابل موشکها و پهپادهای ایران، تا نیمه تخلیه شده است.
سامانه تاد (مقابله با موشکهای بالستیک) : بیش از ۵۰ درصد ذخایر آن نیز به کار رفته. دیگر آن گنبد آهنین مستحکم برای جلوگیری از اصابت موشکهای دوربرد ایران وجود ندارد.
مهمات تهاجمی – مشت ضارب آمریکا:
موشک کروز تاماهاوک: بیش از ۳۰ درصد انبار راهبردی – که معادل ۱۰ سال تولید سالانه است – در همین چند هفته شلیک شده است.
موشکهای هوابهزمین دوربرد JASSM: بیش از ۲۰ درصد ذخایر آنها نیز مصرف شده و خطوط تولید قادر به جبران سریع نیستند.
خلاصه به زبان ساده: از هر دو موشک پاتریوت، یکی دیگر در انبار نیست. از هر سه تاماهاوک، یکی شلیک شده. آمریکا برای ادامه یک جنگ دیگر، باید با انباری نیمهخالی وارد میدان شود.
بخش دوم: سوختگیرندههای آسمانی – ستون فقرات شکسته
جنگ هوایی بدون سوختگیری هوایی، مانند خودرو بدون بنزین است. ناوگان سوختگیرنده KC-۱۳۵ و KC-۴۶ آمریکا که ۴۹۶ فروندی است، در طول جنگ تحت شدیدترین فشار ممکن قرار گرفت. بیش از ۱۶۰ فروند از آنها در پایگاههای منطقه مستقر شدند و روزانه صدها سورتی سوخترسانی انجام دادند. نتیجه: سقوط یک فروند KC-۱۳۵ در غرب عراق، و آسیب دیدن حداقل ۵ فروند دیگر در پایگاه هوایی شاهزاده سلطان عربستان.
به گفته یک خلبان بازنشسته نیروی هوایی که خواست نامش فاش نشود، «بدنه این هواپیماهای پیر برای چنین فشاری ساخته نشده بود. بسیاری از آنها نیاز فوری به اورهال دارند، اما نه جای تعمیر هست و نه زمان.»
بخش سوم: ناو هواپیمابر ۱۳ میلیارد دلاری که به خاطر توالت از کار افتاد
شاید نمادینترین نمونه از فرسودگی نیروهای آمریکایی، ناو هواپیمابر کلاس فوقپیشرفته یواساس جرالد آر. فورد (USS Gerald R. Ford) باشد. این ناو که با افتخار به عنوان گرانترین و پیشرفتهترین ناو جهان معرفی شده بود، تنها پس از دو هفته حضور در منطقه از جنگ خارج شد.
علت رسمی: «خرابی سامانه توالتهای اکو-فرندلی و آتشسوزی داخلی». منابع نزدیک به پنتاگون میگویند این ناو تا یک سال از مدار خارج است و در این مدت، یک ناو هواپیمابر کلاس نیمیتس جایگزین آن خواهد شد که قدیمیتر و آسیبپذیرتر است.
اگر شما گرانترین ناو خود را به خاطر مشکل توالت از دست بدهید، یعنی عمق فاجعه لجستیکی فراتر از هر چیزی است که در گزارشهای رسمی میخوانید.
بخش چهارم: فرسودگی هوایی – ۴۲ هواپیما منهدم یا شدیداً آسیب دیده
بنا به دادههای جمعآوری شده از منابع باز و نیمهبسته، تا پایان هفته پنجم جنگ دستکم ۴۲ فروند از انواع هواپیماهای آمریکا در منطقه منهدم یا چنان آسیب دیدهاند که نیاز به تعمیرات اساسی دارند. این فهرست شامل:
۴ فروند اف-۱۵ئی (جنگنده تهاجمی اصلی)
۲ فروند کیسی-۱۳۵ سوختگیرنده
۲ فروند امسی-۱۳۰جی (ترابری ویژه)
۲۴ فروند امکیو-۹ ریپر (پهپاد تهاجمی که خط تولید آن بسته شده و هر کدام غیرقابل جایگزینی است)
جالب آنکه بیشتر این تلفات نه در درگیریهای هوایی، بلکه بر اثر اصابت موشکها و پهپادهای ایران به پایگاههای هوایی رخ داده است. این یعنی ایران ثابت کرده که به راحتی میتواند از سامانههای پدافندی آمریکا عبور کند و به قلب پایگاههای فرماندهی ضربه بزند.
بخش پنجم: نیروی انسانی – کشتهها و زخمیها فراتر از اعلام رسمی
پنتاگون تا تاریخ ۳ آوریل آمار ۱۳ کشته و ۳۶۵ زخمی را تأیید کرده است. از میان زخمیها، ۲۴۷ نفر مربوط به نیروی زمینی ارتش و ۶۳ نفر مربوط به نیروی دریایی بودهاند. اما منابع میدانی میگویند این اعداد احتمالاً بسیار کمتر از واقعیت است، زیرا بسیاری از مجروحان شدید به آلمان یا آمریکا منتقل شدهاند و هنوز در آمار نهایی ثبت نشدهاند.
صرفنظر از رقم دقیق، واقعیت این است که نیروهای آمریکایی حاضر در منطقه، از نظر روحی و جسمی تحلیل رفتهاند. یک افسر ارشد که در پایگاه العدید قطر خدمت میکند، به شرط فاش نشدن نامش به راشا تودی گفت: «ما هر شب منتظر حمله موشکی هستیم. سربازان من به جای مبارزه، بیشتر نگرند که آیا امروز زنده میمانند یا نه. این روحیه آغاز جنگ نیست.»
بخش ششم: وابستگی به چین – طلسم مرگبار زرادخانه آمریکا
اما شاید مهمترین عامل ناتوانی آمریکا در شروع یک جنگ جدید، چیزی است که در بیانیههای رسمی پنتاگون کمتر به آن اشاره میشود: مواد معدنی کمیاب.
ساخت هر موشک مدرنی – از تاماهاوک گرفته تا پاتریوت و جیایاسام – نیازمند عناصر خاکی کمیاب مانند نئودیمیم، ساماریوم، ایتریم و گادولینیوم است. چین حدود ۹۰ درصد از ظرفیت پالایش جهانی این مواد را در اختیار دارد و در آوریل ۲۰۲۵ صادرات برخی از حیاتیترین آنها (از جمله ساماریوم) را مشروط به مجوزهای سختگیرانه کرده است.
به عبارت دیگر، آمریکا برای پر کردن انبارهای خالی موشکی خود، عملاً گروگان چین است. هر موشکی که آمریکا به سمت ایران شلیک میکند، نه تنها زرادخانه خود را تهی میسازد، بلکه وابستگی راهبردی اش به پکن را نیز افزایش میدهد.
یک تحلیلگر ارشد مرکز CSIS در گفتوگو با رسانهها تأکید کرده: «حتی اگر پنتاگون فردا تصمیم بگیرد تولید انبوه موشکهای مصرف شده را آغاز کند، بدون دسترسی به مواد چینی، خطوط تولید در عرض چند هفته متوقف خواهند شد.»
بخش هفتم: پایگاههای آمریکا – سنگرهای آسیبپذیر به جای دژهای مستحکم
حمله دقیق ایران به پایگاه العدید قطر – که مرکز فرماندهی سنتکام در آن قرار دارد – نشان داد که هیچ نقطه امنی برای آمریکا در منطقه باقی نمانده است. یک موشک ایرانی یک هاب ارتباطی صدها میلیون دلاری را در قلب این پایگاه منهدم کرد و ثابت کرد که سامانههای پاتریوت و تاد، هرچند پیشرفته، قادر به رهگیری صددرصدی حملات ترکیبی نیستند.
در شرایط فعلی، پایگاههای آمریکایی در بحرین، امارات، قطر و عراق همگی در تیررس مستقیم موشکها و پهپادهای ایران قرار دارند.
شروع یک جنگ جدید، این پایگاهها را به جای پناهگاه، به اهدافی ثابت و آسان تبدیل خواهد کرد.
جدول اطلاعات: وضعیت آمریکا؛ از ۲۸ فوریه تا امروز
برای درک بهتر، وضعیت کلیدی نیروهای آمریکایی را در دو مقطع مقایسه میکنیم:
۱. ذخایر موشک پاتریوت و تاد:
۲۸ فوریه: تکمیل و در سطح راهبردی.
امروز: تحلیل رفته تا ۵۰ درصد. کمبود شدید مهمات پدافندی.
۲. ذخایر موشک تاماهاوک و JASSM:
۲۸ فوریه: انبارهای پر.
امروز: کاهش ۲۰ تا ۳۰ درصدی؛ معادل ۱۰ سال تولید تاماهاوک مصرف شده.
۳. ناوگان سوختگیرنده هوایی (KC-۱۳۵/KC-۴۶):
۲۸ فوریه: سالم و در آمادهباش کامل.
امروز: ۱۶۰ فروند مستقر، ۵ فروند آسیب دیده، یکی سقوط کرده. نیاز فوری به اورهال.
۴. ناو هواپیمابر یواساس فورد:
۲۸ فوریه: در منطقه و عملیاتی.
امروز: خارج از جنگ تا یک سال به دلیل خرابی توالت و آتشسوزی داخلی.
۵. هواپیماهای جنگی و ترابری منهدم یا شدیداً آسیب دیده:
۲۸ فوریه: صفر.
امروز: ۴۲ فروند.
۶. تلفات انسانی (کشته + زخمی) :
۲۸ فوریه: صفر.
امروز: دستکم ۱۳ کشته و ۳۶۵ زخمی.
۷. توان پدافندی پایگاهها در برابر حملات ترکیبی:
۲۸ فوریه: حداکثر آمادگی.
امروز: اثبات شده که نفوذپذیر و آسیبپذیر هستند (مثال: پایگاه العدید).
۸. توان بازسازی زرادخانه:
۲۸ فوریه: متکی بر زنجیره تأمین جهانی.
امروز: گروگان انحصار ۹۰ درصدی چین بر پالایش مواد معدنی کمیاب.
۹. روحیه و توان رزمی نیروها:
۲۸ فوریه: حداکثر آمادگی و انگیزه.
امروز: کاهش چشمگیر به دلیل تلفات، خستگی و حملات شبانه.
نتیجهگیری: آتشبس، یک مکث استراتژیک برای بازسازی – نه برای حمله
واشنگتن در بیانیههای رسمی تأکید میکند که «آتشبس فقط یک مکث تاکتیکی است» و نیروهایش در حالت آمادهباش کامل برای هر گونه عملیات آینده هستند. اما واقعیت میدانی چیز دیگری میگوید:
لایه دفاعی (پاتریوت و تاد) تا نیمه تخلیه شده است.
لایه تهاجمی (تاماهاوک و JASSM) با کمبود مواجه است.
لایه لجستیک (سوختگیرندهها و ناو هواپیمابر) دچار شکست و فرسودگی شده است.
لایه بازسازی به طور کامل به چین گره خورده است.
در چنین شرایطی، شروع دوباره جنگ به معنای ورود به یک درگیری با زرادخانه نیمهجان، نیروهای خسته و پایگاههای بدون پدافند مؤثر است. به عبارت دیگر، برای فرماندهان پنتاگون، حفظ آتشبس کنونی نه یک انتخاب دیپلماتیک، بلکه یک ضرورت حیاتی برای جلوگیری از فاجعه است.
ایران اما از این فرصت استفاده میکند. با هر روز آرامش، توان موشکی و پهپادی خود را بازسازی میکند، آسیبپذیریهایش را میپوشاند و منتظر اشتباه بعدی آمریکا میماند.
واشنگتن اکنون در دوراهی قرار دارد: قبول شکست راهبردی و خروج از منطقه با حداقل آبروریختگی، یا افتادن در دام جنگی که از هم اکنون باخته است.
۲۳:۲۵ - ۱۴۰۵/۰۳/۰۴
